H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε. Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι. Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου! Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε; Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη! Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα. Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…

Ησυχία παντού!!…Αυτές τις μέρες του χιονιά μου έκανε πολύ εντύπωση η ησυχία που επικρατούσε στη πόλη, στους δρόμους, παντού..Ηταν μια μικρή απόλαυση για μένα!Στη δουλειά επικρατεί ενα πολύ ευχάριστο κλίμα..είμαστε όλοι αρκετά έντονες προσωπικότητες και η αντιπαράθεση είναι πολυ έντονη αλλα πάντα με φιλική διάθεση!Σήμερα το ερώτημα που προέκυψε τουλαχιστον στο δικο μου το κεφαλι είναι το πόσο και αν είναι σημαντικό το να ανήκεις κάπου ιδεολογικά δεχόμενος καθε πλευρά μιας και μόνης αλήθειας αγνοώντας εως και αντιδρώντας έντονα σε μια διαφορετική οπτική….δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητή.. αυτό που σκέφτομαι τουλάχιστον είναι ότι πάντα μου ήταν και πάντα θα μου είναι δύσκολο να εγλωβιστώ μέσα σε μια μόνο αλήθεια.. 

Εντάξει. Πήγα. Το είδα. Ενα μιούζικαλ είναι. Με εξαιρετικά μουσικά θέματα και εξαιρετική απουσία φωτός. Ρωμαίος και Ιουλιέτα με λίγο παραπάνω αίμα! Εξαιρετική η ονειρική ομιχλώδης φωτογραφία, εξαιρετικότατη η ερμηνεία των δυο πρωταγωνιστών και όχι μόνο, εξαιρετική και η πολιτικοκοινωνική προέκταση κάτω απο λίτρα αίματος!Ελπίζω να μην δω εφιάλτες, αν και δε νομ’ιζω οτι θα το αποφύγω!ε…να πάτε να πάτε!είναι για τη μεγάλη οθόνη αυτά τα πράγματα!!

Tim BurtonSWEENEY TODD: THE DEMON BARBER OF FLEET STREET  

Kυριακή γιορτή και σχόλη να ταν η βδομάδα όλη κι η δευτέρα να ταν μονο κανά δυο φορές το χρόνο..λα λαλα λαλαλα λα λαλα λα λαλαλαλα λα..ενώ όλη τη βδομάδα γκρινιάζω που δεν έχω χρονο να πάω τα θεατρακια μου τα σινεμαδάκια μου έρχεται το σαββατοκύριακο που θεωρητικά εχω άπλετο χρόνο και δεν κάνω τίποτα!Βολεύομαι στο καναπέ βλέπω ταινίες και παραγγέλνω κινέζικο!Και ειδικά με το καιρό αυτό??Ούτε την εφημερίδα δεν βγήκα να πάρω!!
Πάντως εχω υλικό να μοιραστώ μαζί σας!!
Να μην δείτε σε καμία περίπτωση: Το νεο Αστεριξ και Οβελιξ στους ολυμπιακους αγωνες!Μεγάλη πατάτα!!
Να μην δείτε (εκτός αν είστε μαζοχιστές) την νεα απόπειρα της Ρούλας Πατεράκη στο Εθνικό να ανεβάσει Γκόργκι, όπου αν και εξαιρετικό το cast των ηθοποιών, η παρασταση καταληγει να ειναι εξαιρετικά βαριά και ψυχοφθόρα (είναι και αυτός ο Γκόργκι πολύ σκληρός, είδα και τη Βάσα, αλλά τουλάχιστον σε σκηνοθεσία Λιβαθινού!.) Δεν ξέρω, αλλά αυτός ο συνδυασμός Γκόργκι Πατεράκη μου έκανε να θέλω να σηκωθώ απο τη θέση μου και να αρχίσω να φωνάζω, καθώς ξέχασα να πω πως κάθαρση δεν ήρθε ποτέ, ενώ όλοι την περίμεναν με τόση αγωνία! Δείτε ή ξαναδείτε την ταινια του Cydney Pollack Out of Africa, Maryl streep φοβερη και ενας Robert Redford χριστε μου πανεμορφος!!!!Αυτά!!!Σαας φιλώ!! 

Δεν ξέρω γιατί…το πιο πιθανό είναι να φταίει η Αφροδίτη και ο Δίας που συνωστίζονται λεει στον 5ο οίκον μου.. ξέρετε..αυτόν του Έρωτα και της Δημιουργίας..ναι έτσι που λέτε δεν ξέρω γιατί αλλά βρίσκομαι ή τουλάχιστον νιώθω πως βρίσκομαι σε μια πολύ δημιουργική περίοδο, έτσι λίγο εμπνευσμένη λίγο ανέμελη και ερωτική..ιδού και η απόδειξις…

στρίβω λίγο από τη σκέψη μου. 

στρίβω ξανά.

 στρίβω ξανά. δεν είναι ποτέ ξανά στο ίδιο το σημείο. 

λίγο πιο κάτω ίσως, 

λίγο πιο δεξιά λίγο πιο αριστερά

η στιγμή πάντως έχει χαθεί

θέλω να με κοιτάξεις στα μάτια και να μου πεις την αλήθειά

 αγαπάς την αλήθεια?

οι οριζόντιοι εφιάλτες δεν είναι αυτοί που σε κάνουν να ξυπνάς τη νύχτα. 

ούτε αυτοί που σε κάνουν να φωνάζεις..

είναι αυτοί που ξυπνούν το άστρο σου.

και γιατι οσο μεγαλωνει ο ανθρωπος εχει ολο και λιγοτερο αναγκη το σεξ?

ρωταω

λιγοστευουν οι ορμονες, φθινει ο οργανισμος, ειναι η απαντηση που παιρνω, οταν η δικη μου κοσμοθεωρια προσπαθει να βρει αποκουμπι σε πνευματικες αναζητησεις και ανωτερους κραδασμους.

-μα αυτη ειναι η εξελικτικη πορεια του ανθρωπου η υπερβαση της υλικης του υποστασης και η κατακτηση της πνευματικης.

κοινωνικες επιταγες, βαση της οικονομιας, η θρησκεια σαν οπλο του καπιταλισμου, μαγεια θρησκεια επιστημη λενε ειναι η εξελιξη. freud, jung, η μαμα μου και ο μπαμπας μου.

γιατι δεν μου αφηνεται την μαγεια απεξω?μην μπερδευτεις δεν μιλαω για ματζουνια για μπλε και κιτρινες μαγειες. μιλαω για την μαγεια της στιγμης, του απειρου, την ερωτησης χωρις απαντηση, του γιατι χωρις γιατι. Η ας ειναι καλυτερα ενα τριγωνο και οχι ευθεια, δεν μπορεις να βαλεις την εξελιξη σε μια ευθεια. Εσυ εισαι εκει κ εγω εδω, δεν μας ενωνει μια ευθεια, σε καμια περιπτωση, η στην καλυτερη περιπτωση μια διακεκομενη.

και οσο γραφω και σκεφτομαι οτι εχω πολλα να διαβασω ακομα για να ανοιξω το στομα μου, η στη συγκεκριμενη περιπτωση τον υπολογιστη μου, φοβαμαι πως μετα θα εχω βρει ολες τις λυσεις και δεν θα εχω λογο να γραψω.

θυμαμαι που ελεγα μικρη τοτε που εβλεπα τον αδελφο μου να βρισκει τετοια ικανοποιηση στα αυτοκινητα και στα εξαρτηματα του, οτι ετσι ειναι ο ανθρωπος χρειαζεται απο καπου να πιαστει για να συνεχισει να ζει τη ζωη του, ακομα κι αν αυτο ειναι το αυτοκινητο, και ερχομαι τωρα χρονια μετα να ακουσω απο τον Bruce Mayers σε σκηνοθεσια P. Brooks στον Μεγαλο ιεροεξεταστη του Ντοστογιεφσκι (κομματι των Αδελφων Καραμαζοφ) να λεει πως οι ανθρωποι πρεπει να εχουν ενα λογο για να ζησουν την ζωη τους, δεν μπορουν απλα να την ζησουν.

Για να την ζησεις ετσι απλα χωρις κανενα λογο χρειαζεσαι 60 ευρω την ωρα στην καλυτερη περιπτωση, αλλα αν δεν εχεις λεφτα επειδη τα χαλας σε αυτοκινητα και τα εξαρτηματα τους, ισως να γινει κατι καλυτερο για σενα. αλλα παλι αν ασχολεισαι τελικα με τα αυτοκινητα γιατι να πας να σκασεις λεφτα σε  ψυχολογο για να σε κανει να ζεις χωρις τα αυτοκινητα και τα εξαρτηματα τους?Αφου εσυ τον εχεις βρει τον τροπο, τον λογο για να την ζεις τελικα αυτη την ζωη σου!

τετοια και αλλα μπερδεματα ερχονται στο μικρο μου το μυαλο αλλα δεν εχω 60 ευρω. γι αυτο αγοραζω ενα βιβλιο του Δαλαι λαμα. το βρηκα στις σπετσες σε μια πολυ μικρη εκθεση  ετσι πανω στο κυμα, πολυ εκθεση βιβλιου και κουλτουρα τελευταια μπραβο παιδια σκεφτηκα.και χαρηκα που λες που συναντησα τον δαλαι Λαμα στις Σπετσες, το βρηκα σημαδιακο αν οχι συμπτωση. και οταν το διαβασα παλι χαρηκα που τελικα δεν τα εδωσα εκεινα τα 60 ευρω γιατι η δυτικη λεει προσεγγιση των ψυχολογων καπου λεει εχει μια τρυπα.κι αν πεσεις μεσα μετα θες 6000 ευρω να πας    στη Νταραμσαλα των Ινδιων να συναντησεις τον ιδιο το Δαλαι Λαμα για να σου σκεπασει την τρυπα αυτη.με ενα του χαμογελο, το πιστευω,γινεται, ειναι εκεινη η μαγεια που ελεγα πιο πριν.

αλλα εγω προτιμω να διαβαζω τη στηλη της Τινας Δασκαλαντωνακη καθε εβδομαδα στη Lifo. τη θυμαμαι απο τις μερες εκεινες που δουλευα στα νυχτερινα μαγαζια της Αθηνας, και ερχοταν η Τινα και μου ελεγαν αυτη να την προσεξεις ειναι μια Δασκαλαντωνακη, ευχαριστως ελεγα εγω και κρατουσα το κοκτειλ της με προσοχη μη σπασει.και ετσι εφευγα και με tips γυρω στα 60 ευρω (20000 δρχ τοτε).και μου κανει εντυπωση που μου ειχε κανει τοσο εντυπωση αυτη η κοπελα με την εμμονη για  την Ακροπολη, και μου κανει εντυπωση που διαβαζω την στηλη της ανελλειπως. Η γραφη της η σκεψη της ακροβατει αναμεσα στη ξενοιασια και στη ξενοιασια, οι προβληματισμοι της βρισκουν διεξοδο στην ποιητικη της αυτοματικη γραφη τοσο αυτοματικη οσο και η δικη μου προσπαθεια να μην σπασει το κοκτειλ της.γιατι αν σπασει μπορει ο κοσμος να καταρευσει να υπαρχουν πολεμοι και πεινασμενα παιδια στο κοσμο αυτο.

ακροβατες στην ευτυχια και την απολαυση και εγω και η Τινα και ολοι μας. απολαυση ειναι να εχεις 60 ευρω ευτυχια ειναι να χαριζεις 60 ευρω αυτα εμαθα εγω. 

αφιερωμενο στον αναγνωστη

ειθε να ανακαλυψεις την ευτυχια

Ένα βιβλίο ξεφυλλίζεται, τρέχουν οι σελίδες σε μέρη μακρινά , σε μέρη κοντινά, φωτεινάκαι σκοτεινά, μυστηριώδη και απόμακρα…Οι σελίδες τρέχουν, αλλάζουν, περνούν,ταξιδεύουν.Ποιόν ταξιδεύουν, που και πως μπορούνκαι στο κάτω κάτω, τι είναι αυτό το«ταξίδι»; ρώτησε η σελ. 49 την 50.«Τι είπες;» ρώτησε απ’ την μεριά τηςέκπληκτη η 50.«Τι είναι το ταξίδι;» επανέλαβε η σελ. 49.Η 50 άκουγε ακόμη έκπληκτη. Ήταν ηπρώτη φορά που η προηγούμενη, ημικρότερη από αυτήν σελίδα, της μιλούσε.Ήταν η πρώτη φορά που την ρωτούσε μίασελίδα κάτι. Μέχρι τώρα είχε μάθει μόνοη ίδια να ρωτά τις μεγαλύτερες από αυτήν,την 51, την 52 και μια φορά μόνο θυμάταιείχε ακουστεί μέχρι και η απάντηση της 60!Αλλά τώρα, η μικρότερή της, η 49 τηςέκανε μία ερώτηση. Ήταν έκπληκτη καισυγκινημένη. Την ερώτηση δεν την είχεακούσει ακόμη. Είχε μείνεισ’ εκείνο το ερωτηματικό στο τέλος. Ναι!Ήταν πια έτοιμη να απαντήσει σε μιαερώτηση. Ποια ήταν η ερώτηση;Α, ναι, το ταξίδι, τι είναι το ταξίδι τέλοςπάντων.Μέσα στις λέξεις που δημιουργούσαν τιςγραμμές και οι γραμμές τις παραγράφουςπου την αποτελούσαν αναφερόταν δυο ήκαι τρεις φορές αυτή η λέξη.Η 49 ρώτησε ξανά,«Θα μου πεις τι είναι το ταξίδι; στις γραμμέςμου αναφέρεται μόνο μία φορά, αλλά μετέτοια έμφαση που με μαγεύει, χωρίς καλάκαλά να καταλαβαίνω τι σημαίνει.Η 50 έμεινε για λίγο σιωπηλή μετάκαι από την δεύτερη ερώτηση, γιατίσυνειδητοποιούσε ότι ενώ πίστευε ότι ήτανκάτι που ήξερε και μπορούσε να απαντήσει,τελικά ήταν ένα θέμα μεγαλύτερο απόαυτήν και έπρεπε να προστρέξει και στιςεπόμενες σελίδες για βοήθεια.«Γιατί δεν μου απαντάς;» άκουσε τη 49 νατης λέει.«Επειδή θέλω να σου δώσω μιαολοκληρωμένη άποψη. Είναι η πρώτηερώτηση που μου κάνει κάποιος τόσαχρόνια και θέλω να πάρεις την καλύτερηαπάντηση.Η ερώτηση της σελ. 49, μεταφέρθηκεαστραπιαία από τη μια σελίδα στην άλληκαι έφτασε ως την τελευταία, την πιο σοφή,την 382. Επιστρέφοντας ξανά μία μία μετις απαντήσεις ο χρόνος περνούσε και η49 άρχισε να απελπίζεται ότι τελικά δεν θαμάθει τι είναι το ταξίδι.Η 50, το διαισθάνθηκε και για να μηντην αποθαρρύνει, άρχισε να της δίνει τιςπληροφορίες που αυτή ήδη γνώριζε…«Μου ανέφερες ότι στις γραμμές σου η λέξηαυτή αναφέρεται μία φορά, έτσι δεν είναι;»«Ναι!» είπε η 49.«Μπορείς να δεις και τις λέξεις που τησυνοδεύουν;»«Ναι μπορώ.» είπε ξανά η 49.«Ποιες είναι;»«Είναι η λέξη μακρινό και η λέξη δύσκολο.Λίγο παρακάτω αυτές οι δύο λέξειςσυνοδεύουν και την λέξη «προορισμός»».«Στις δικές μου γραμμές, είπε η 50, το ταξίδισυνοδεύεται από τον «νου» και είναι λέειφανταστικό και άπιαστο. Λίγο παρακάτωτο ταξίδι χρησιμοποιεί τραίνα, πλοία καιαεροπλάνα.Η σελ. 51 άρχισε να μεταφέρει τιςαπαντήσεις που κατέφθαναν από τιςμεγαλύτερες σελίδες στην 50 και εκείνη μετη σειρά της στην 49.«Άκου, της είπε η 50 και στο τέλος μαζί θααποφασίσουμε»:«Το ταξίδι είναι η διαδρομή προς ένανπροορισμό. Το ταξίδι είναι όνειρο καιμπορεί να γίνει με ό,τι τρόπο θέλεις και ναπας όπου θες όταν το συνδυάσεις με τηνφαντασία σου. Το ταξίδι σε γεμίζει γνώσειςκαι εμπειρίες για τη ζωή σου. Το ταξίδι; Δενέχω τέτοια λέξη στις γραμμές μου, ξέρωόμως ότι και μέσα από εμάς τις σελίδεςμπορεί κανείς να ταξιδέψει και να πάει σεμέρη, σε σκέψεις, σε ιδέες, που ποτέ δενφανταζόταν ή δεν ήξερε ότι υπάρχουνΣ’ εμένα το ταξίδι περιγράφει μία δύσκοληκαι επίπονη προσπάθεια.Και σ’ εμένα μία ευχάριστη και εύκολη αλλάείναι σύντομο, γιατί;»Η 50 είχε αρχίσει να σαστίζει με τιςτόσες διαφορετικές απαντήσεις και νααναρωτιέται αν μπορεί τελικά να βγάλειτην τελική έννοια του ταξιδιού και να τηνεξηγήσει στην 49.Η 49 πάλι, μαγευόταν που έπαιρνε τόσεςαπαντήσεις και καθόλου δεν την ένοιαζε τοτελικό συμπέρασμα. Απολάμβανε αυτή τηντόσο σημαντική εμπειρία για εκείνην.Όλη αυτή η κινητικότητα επηρέασε καιτις προηγούμενες από την 49, σελίδες καιενώ ήταν μικρότερες, ζήτησαν και αυτές νααπαντήσουν στέλνοντας με την σελ. 48 τιςαπαντήσεις τους:«Το ταξίδι είναι η αρχή. Το ταξίδι σε φτάνειστο τέλος. Το ταξίδι σε κάνει να το σκας απ’τα δύσκολα και να παίρνεις μια ανάσα. Τοταξίδι είναι κάτι που δεν τελειώνει ποτέ καιδεν περιορίζεται πουθενά. Οι τρόποι για ναταξιδεύεις μπορεί να είναι και η μουσικήκαι η ζωγραφική και ο χορός… η τέχνη…Οι σελίδες όλες ζούσαν μία αναταραχή καιμια έξαψη, καθώς όλες είχαν να πουν καικαθώς υπήρχε χώρος για τόσες απαντήσεις.Η 49, ενώ χαιρόταν από τη μια, δεν είχεκαταλάβει και ακριβώς από την άλλη.Τι είναι τέλος πάντων αυτό το ταξίδι; Τοβλέπει κανείς; Το πιάνει; Το ακούει;Και αφού έχει τόσες πολλές μορφές πωςξέρει κανείς ότι ζει σ’ αυτό, το ξεκινά ή τοσταματά.Και όσο τα σκεφτόταν αυτά έφτανε στην 50η απάντηση της 382:«Ταξίδι ήταν αυτό που έκανε η ερώτησήσου ως εδώ και αυτό που θα κάνει ώσπουνα ‘ρθει πίσω ξανά σε εσένα. Ξέρεις ότιείναι η δική σου, αλλά δεν είναι πια ηίδια. Πλουσιότερη ή φτωχότερη, εσύαποφασίζεις.»Η 49 ήταν πια ήρεμη και ικανοποιημένη.Η 50 ακόμη πιο πολύ που κατάφερε ναανταποκριθεί τόσο καλά στην πρώτη τηςαπάντηση.Μα πιο πολύ κι αυτές οι δυο και οι άλλες380, ευχαριστήθηκαν τις διαδρομές πουτους χάρισε η αναζήτηση του ταξιδιού!

Δεν ξερω για σας αλλα εμενα το μαμ κακα και νανι εκτος αν με παραπεμψει στα παιδικα μου χρονια και νιωσω νοσταλγια, με θλιβει.ειναι η ιδια θλίψη που μου προκαλει το ακουσμα ενος τραγουδιου πολλες φορες.ειναι που κολλαει η βελονα. στο cd, στο μυαλο, στη καθημερινοτητα. τωρα αν σου πω πως ειμαι αισιοδοξος ανθρωπος κατα βαθος το ξερω δεν θα με πιστεψεις.και δεν θελω να με πιστεψεις.(εγραψα χεστηκα και το εσβησα).γιατι σημασια παιδια εχει (φορεστε τα γυαλια και την ποδια και κρατηστε σημειωσεις σας παρακαλω) τι πιστευουμε εμεις για τον εαυτο μας.μετα κοιταω την γατα μου και αναρωτιεμαι αραγε βλεπει εφιαλτες βλεπει ονειρα αραγε να βλεπει στον υπνο της τον Ιβαν, το γατο της μαρας, για τον οποιο της εχω κανει πλυση εγκεφαλου για τα χαρισματα του, ενω δεν τον εχει συναντησει ποτε στη ζωη της?τελικα θα μου απαντησει καποιος επιστημονικα εχουν ψυχη τα ζωα?τελικα θα μου απαντησει καποιος εχουν ψυχη οι ανθρωποι?

θελω να κανω την δουλεια του indiana jonεs . δεν ειναι μακρια το επαγγελμα που εχω διαλεξει και δεν ειναι μακρια ουτε και η περιεργεια μου για ολα τα πραγματα

θελω να βγω εξω να σας μυρισω ολους και μετα να ερθω να γραψω για την μυρωδια σας

θελω να βαλω πληντυριο

θελω να κανω διαλογισμο αλλα σκεφτομαι πως εκεινη τη στιγμη θα περασει καποια διαφημιση απο μπροστα μου και θα μεινει για παντα μεσα μου και θα αγοραζω για παντα αυτο το προιον.

μακαρι να ναι απορρυπαντικο που δεν εχω

θελω μαμ κακα και νανι

και κατι ακομα

η γατα μου θελει να βολευτει στα ποδια μου και δεν βολευεται